Shembull unikal në Kosovë

- Në  një kompleks terrenesh cilësore të futbollit, me trajnerë  të afirmuar, tashmë punojnë rreth 300 fëmijë
E ardhmja e sportit është tek brezet e reja. Për ta arritur këtë, në ato breze duhet investuar në mënyrë që më pastaj, ato ta arsyetojnë këtë investim. Si duket, këtë e kanë kuptuar drejtë pronarët e kompanisë “Make-Up” në Gjakovë, të cilët, të dielën, në një solemnitet raste, ku merrnin pjesë edhe ministri i sportit Lutfi Haziri, kryetari i FFK-së Fadil Vokrri, futbollisti i shquar shëiptar, Besnik Hasi dhe shumë ish futbollistë, ish trajnerë dhe ish punëtorë të futbollit, përuruan akademinë e futbollit me të njejtin emër. Fjala akedemi, është diç e madhe, mirëpo, ajo, vetvetiu nuk don të thot asgjë, nëse paraprakisht nuk krijohen kushtet që ajo të funksionoi ashtu si duhet. Dhe, në “Make-up” një gjë të tillë e kanë bërë. Kanë investuar në ndërtimin e një kompleksi sportiv, me disa fusha cilësore të futbollit, të cilat, poashtu u përuruan dje.
“Jemi plotësisht të vetdijshëm se, për të kultivuar futboll cilësor tek brezet e reja, paraprakisht duhet tu krijojmë kushtet përkatëse. Ne jemi munduar që këtë ta bëjmë, duke ndërtuar këtë kompleks me terrene të futbollit,por edhe duke angazhuar trajnerë me përvojë, caprej të cilëve të certifikuar edhe nga UEFA” ka thënë pronari i “Make-Up”, Bekim Bardhi. Dukshëm i ngazllyer, por, si duket, nga pak edhe i befasuar (këndshëm) me ate që ishte bërë aty, ishte edjhe ministri i sportit Haziri. “Ky është investimi më i mirë për të ardhmen. Për të ardhmen e futbollit, sportit por edhe të të rinjëve. Pa kurrfar teprime, ky është një shembull që duhet ta ndjekin edhe mjediset e tjera që mendojnë të kenë ardhmëri në futboll” ka thënë Haziri, duke paralajmëruar një risi nga ministria që ai i prinë, sipas të cilës, që nga viti i ardhshëm shkollor, garat sportive në të gjitha nivelet e shkollimit në Kosovë, nuk dotë jenë çështje e vullnetit të lirë, por do të jenë të obligueshme. Kryetari i FFK-së, Vokrri, klëtë kompleks terrenesh por edhe këtë akademi të futbollit, e konsideron si formen më të mirë për avancimin e këtij sporti. “Ky është kompleksi i parë i këtij lloji në Kosovë dhe si i tillë duhet të jetë shembull për të tjerët se cilën rrugë duhet ndjekur. Me të drejtë presim që nga këto terrene të dalin Lorikët (Cana), Ardianët(Kozniku) e Besnikët(Hasi) të ri” ka thënë Vokrri.
Se vërtet është kështu e pohoi edhe vetë Besnik Hasi, ish anëtar i përfaqësueses së Shqipërisë, njëri ndër futbollistët më të suksesëshëm shqiptar në histori dhe aktualisht trajner i kampionit të Belgjikes, Andelehtit. “Edhe unë kam dalur nga një terren i këtillë, por kuptophet me cilësi shumë më të dobët se që janë këta këtu. Prandaj nuk as më të voglën arsye që edhe ju të mos e ndjekni rrugën tonë” është shprehur Besniku duke iu drejtua numrit të madh të djelmoshave, vijuesve të kësaj akademie që ishin tubuar në këtë solemnitet. Akademia “Make-Up” dhe kompleksi i terreneve janë inicitivë private, mirëpo, nënkryetari i komunës Agim Koci, premtoi se në të ardhmen nuk do ët mungoi ndihma e Kuvendit të Komunës. ”Gjakova po e vazhdon traditën e vetë të ndritshme që e ka në sport. Këta quna që janë tubuar këtui janë përspektiva e futbollit të Gjakovës dhe të Kosovës. Për këtë arsye, në të ardhmen nuk do të mungoi as mbështetja e Kuvendit të Komunës” ka premtuar Koci. Zaten, në këtë akademi të futbollit, ku, aktualisht janë përfshirë rreth 300 fëmijë të moshave të ndryshme, janë angazhuar shumë trajnerë me përvojë të gjkatë në profesion, në mesin e të cilëve ka edhe të atillë që e kanë licencen e UEFA-s, siç janë Blerim Mula, Arsim Gojani e të tjerë.

Gjakova nderon  futbollistin  më të suksesshëm shqiptar

Numri i individëve që në botë e kanë afirmuar trevën e Gjakovës, Kosovën por edhe shqiptarët është mjaft i madh. Një ndër ta, padyshim është edhe ish-futbollisti gjakovar me nam botërore, Naim Kryeziu, i cili, më 19 mars 2010, në moshën 92-vjeçare, ndërroi jetë në Roma të Italisë, ndërsa u varros dje paradite në kryeqytetin italian. Në shenj nderimi për këtë sportistë të madh, në Gjakovë, në organizim të OJQ “Naim Kryeziu” që këtu vepron tash e dy vite, u mbajt një mbledhje komemorative.

Pos familjarëve dhe adhuruesve të sportit ishte prezent edhe Fadil Vokrri, kryetar i Federatës së Futbollit të Kosovës. Për jetën, veprimtarinë dhe të arriturat e Naim Kryeziut, me këtë rast, folën Masar Valla, drejtor ekzekutiv i OJQ ”N. Kryeziu”, Anton Shala, drejtor komunal i sportit, Faruk Domi, udhëheqës I sektorit të sporteve, Blerim Vula, gazetar dhe sekretar i Vëllaznimit dhe familjari (nipi i të ndjerit) Burim Kryeziu.

Në emër të Kuvendit Komunal të Gjakovës dhe kryetarit Pal Lekaj  , ngushëlloi familjen Kryeziu,   Anton Shala, drejtor i Drejtorisë për Kulturë, Rini e Sport të Gjakovës i cili theksoi se Gjakova dhe Kosova krenohen me “ambasadorin” e sportit shqiptar Naim Kryeziun.

Naim Kryeziu ishte një gjakovar që me klubin Tirana kishte fituar titullin e kampionit të Shqipërisë, ndërsa më pastaj, plotë 12 vite kishte luajtur në Serinë A të Italisë, për klubet Roma dhe Napoli, me të cilat kishte fituar titullin e kampionit dhe Kupën e Italisë.

Siç potencuan folësit, është e vështirë të thuhet se Naim Kryeziu ishte futbollisti më i mirë dhe më cilësor në historinë e futbollit shqiptar, sepse, siç spikati Blerim Vula, në kohëra të ndryshme vlerësohen cilësi të ndryshme, por, është më se evidente se ai ishte futbollisti më i suksesshëm shqiptar i të gjitha kohërave, sepse askush para tij e as pas tij, nuk ia ka dalë të luaj plotë 12 stinor në njërën ndër ligat më të forta të Evropës, në Seria A të Italisë. Me lojën e tij në Itali, ai ua hapi rrugën edhe futbollistëve të tjera shqiptar.

Vokrri: Të flasësh për Naim Kryeziun është privilegj

“Naim Kryeziu, e trasoi rrugën që ne e ndjekëm më pas, prandaj të flasësh për te është privilegj por edhe përgjegjësi”-ka thënë Fadil Vokrri. Sa do që, Naim Kryeziu si fare i ri e kishte braktisur Gjakovën, duke mos bartur asnjë herë fanellën e klubit gjakovar, edhe pse, poashtu fare i ri, kishte shkuar në Itali, ai asnjëherë nuk ka hezituar që atje të prezantohet si gjakovar, si nga Kosova, si shqiptar. Këtë e ka bërë edhe në ato kohëra, kur, të prezantohesh si shqiptar në Itali, nuk ishte fare e lehtë. “Por, Naim Kryeziu e bënte këtë, sepse ishte i madh” u potencua me këtë rast. Madhështinë e Naim Kryeziut, pos tjerash e dëshmon edhe fakti se të shtunën mbrëma, futbollistët e Romës, në shenj nderimi për te, ndeshjen kampionale e luajtën duke bartur shiritin e zi. Në këtë mbledhje komemorative, edhe një herë u propozua që stadiumi i qytetit në Gjakovë, të pagëzohet me emrin e Naim Kryeziut.

Nga biografia  sportive e  Naim Kryeziut?

Anësori i djathtë – i bënte 100 metrat në 11 sekonda – luajti për Romën nga viti 1939 deri në vitin 1947 (122 ndeshje, 27 gola), e më pas kaloi te Napoli për ta mbyllur me Turris. Trajnoi Almasin, nga 1962 deri në vitin 1965 ishte trajneri i dytë i Romës, u rikthye sërish te Almas dhe zbuloi Giuseppe Giannini.

Naim Kryeziu nisi karrierën e tij si futbollist te klubi shqiptar SK Tirana përpara transferimit të tij në sezonin 1939-1940 te Roma. Gjakovari i natyralizuar si italian pas pushtimit të Shqipërisë nga Italia e Musolinit nisi studimet në Romë për të ndjekur studimet për t’u bërë profesor i edukimit fizik.

“Ika nga Kosova shumë i ri, pasi ishte e pushtuar nga jugosllavët. Emigrova në Tiranë, ku ndodhej vëllai im që ishte nëpunës dhe vazhdonte studimet.  Atje fillova të luaj futboll: 15 vjeç luaja në Serinë A shqiptare dhe 16 në Kombëtaren. Shqipëria ishte ende në dominimin italian. Qeveria italiane dërgoi një mësues të edukimit fizik që merrej edhe me organizimin e ndeshjeve sportive lokale. Ai më pa duke luajtur dhe duke qenë një tifoz i Romës i dërgoi një sinjal klubit kryeqytetas”, – rrëfen jetën e tij, Naim Kryeziu gjatë një interviste të dhënë gjashtë vjet më parë, për sitin e ultrasve të Romës.

“Atëherë nuk e kisha pasaportën italiane dhe flisja vetëm disa fjalë italisht”.  Ndeshja e parë e Kryeziut ishte ajo kundër Barit të Riza Lushtës, një tjetër emri të madh të futbollit shqiptar, ku Roma fitoi 4-2 (Kryeziu dha një asist në atë ndeshje). “Do të doja të luaja për Kombëtaren e Italisë asaj kohe, por u thirr vetëm Lushta”,- kujton ai.

Gjatë sezonit të tij të dytë te Roma ai ishte rregullisht pjesë e formacionit të parë ku shënonte rregullisht. Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, në sezonin 1947/1948 ai u transferua të Napoli (kua luajti në Serinë A dhe B), dhe më pas në sezonin 1953-1954 te ekipi i kategorisë së katërt, Torre del Greko, ku dhe ai la futbollin në moshën 35-vjeçare. Gjatë karrierës së tij në Itali, Kryeziu në 330 ndeshje shënoi 73 gola, 50 prej tyre në Serinë A (15 në B).  Gjakovari, (i lindur më 4 janar 1918) ishte i dyti futbollist shqiptar pas Riza Lushtes që luajti në Serinë A italiane, duke u shndërruar në një nga futbollistët më të fashmëm gjatë 10 sezoneve (1939-1953) me dy nga klubet me të adhururara në Itali, Romën dhe Napoli, teksa në vitin 1963 pati fatin të jetë për disa ndeshje edhe trajneri i Romës, i pari shqiptar dhe i vetmi shqiptar që drejtoi një skuadër në Itali.

Flamuri shqiptar përkrah emrit të Kryeziut (apo Krieziu siç njihet në Itali) është ndër tre më të famshmit e huaj (dy të tjerët janë argjentinasit Enrike Gonzales Guaita dhe Arturo Kini Luduenja) që kanë luajtur për Romën e viteve 1927-1945, pra në një histori thuajse 18-vjeçare të skuadrës kryeqytetase, periudhë në të cilën fitoi vetëm një titull atë të edicionit 1941-1942. Kryeziu ishte një ndër më të vlerësuarit e trajnerit austro-hungarez, Alfred Shafer, sidomos për shpejtësinë e tij.

Shqiptari mbetet një nga ikonat e Romës dhe është i përmasave të Luixhi Alemandti, Amadeo Amedeit, Fulvio Bernandinit, Augusto Fazanelit, Fosko Rizortit, e qindra emrave të tjerëve që u bënë të famshmën në vitet 1945-2007, përshirë edhe kampionë bote të tillë si Bruno Konti, Rudi Fëler, Françesko Totin e të tjërë.

“Italianët” e Shqipërisë Naim Kryeziu, Riza Lushta dhe Loro Boriçi janë tre pionierët e futbollit modest shqiptar që bënë bujë në Itali në vitet 1940-1950.

Naim Kryeziu luajti për Romën e Napolin, Riza Lushta për Barin, Juventusin (fitoi Kupën e Italisë në vitin 1942), Napolin, ndërsa shkodrani Loro Boriçi, futbollisti më i madh shqiptar i të gjitha kohërave luajti për Romën e Lacion.

Blerim Vula: Naim Kryeziu, ishte dhe mbetet futbollisti më i suksesshëm shqiptar në histori

Naim Kryeziu ishte një figurë shumë e shquar e sportit dhe e futbollit shqiptar. Nuk thash rastësisht e sportit, sepse ai, para se të bëhëj futbollist me nam, ishte atlet poashtu shumë i dalluar. Krahasimi i sportistëve të brezave të ndryshme për cilësinë që e disponojnë nuk është fare i preferueshëm, sepse, në kohëra të ndryshme, kriteri është i ndryshëm dhe çmohen cilësi të ndryshme. Prandaj, me këtë rast, nuk dua të them se Naim Kryeziu ka qenë futbollisti më i mirë, më cilësor që e ka dhënë ndonjë herë shqiptaria. Por, me bindjen e plotë dhe sigurinë maksimale dua të them se i ndjeri Naim Kryeziu, ishte dhe vazhdon të mbetët futbollisti më i suksesshëm shqiptar në histori. Dëshmia më e mirë për këtë konstatim është fakti se, askush para tij e as pas tij, nuk ia ka dalur që 12 vite radhazi të luaj si titullar në njërin ndër kampionatet më të forta të Evropës, në Serinë A të Italisë, dhe, madje atje të fitoi edhe titullin e kampionit të Italisë.

Edhepse si fare i ri e braktisi Gjakovën për të shkuar në Tiranë, edhepse asnjëherë nuk e veshi fanellën e klubit gjakovar, edhepse, poashtu si fare i ri, shkoi në Itali, Naim Kryeziu ka dhënë kontribut të jashtëzakonshëm për afirmimin e Gjakovës, të Kosovës dhe të shqiptarëve. Ai, asnjëherë, nuk ka hezituar që në Itali të prezentohet si shqiptar, si kosovar, si gjakovar. Këtë e ka bërë madje dhe në ato kohëra, kur, të prezantohesh si shqiptar në Itali, nuk ka qenë aspak e lehtë. Por, z.Kryeziu këtë e bënte, sepse ishte i madh.

Krahas shkrimeve që i kam bërë për te, kam pasur fatin e mirë që më 1996 të njoftohem për së afërmi me këtë legjendë të futbollit shqiptar. Asokohe patëm organizuar një prezantim publik të të ndjerit, ku patën marrë pjesë më shumë se 200 veta, çka e pati emocionuar shumë z.Kryeziu. Po aqë i emocionuar ai ishte dhe pak ditë më vonë, kur, kryetari i atëhershëm i Federatës së Futbollit të Kosovës, i ndjeri Rexhep Abdullahu, i pati organizuar një pritje të përzemërt, me ç’rast e pati shpallur edhe anëtar nderi të kësaj Federate.

Për një  njeri që kishte kaluar nëpër tërë atë famë  sportive në Itali, emocionet e tilla që i pati përjetuar në Gjakovë dhe në Prishtinë, vetëm sa dëshmojnë dashurinë e tij të pafund për vendlindjen e tij, për Gjakovën, për Kosovën.

Në disa takimet e fundit që i kam pasur me gazetarin më të mirë sportiv në botën shqiptare, të nderuarin Besnik Dizdarin, pos tjerash edhe bashkëpunëtorin e gazetës më të madhe të futbollit në Botë, ”Frans Futboll” ai nuk ka pra me insistimin e vetë të vazhdueshëm se Gjakova ia ka borxh kësaj figure që stadiumit të qytetit t’ia jep emrin e Naim Kryeziut. Vlerësimet e z.Dizdari, kurrë nuk kanë qenë sipërfaqësore apo të nxitura nga emocionet momentale, dhe këto vetëm sa e përforcojnë bindjen time se Naim Kryeziu ishte vërtet i madh.

Masar Valla  kryetar I Shoqatës “Naim Kryeziu në Gjakovë

Valla theksoi se kjo shoqatë përbehet nga fansat e legjendës, dhe  se lajmi për vdekjen e tij i ka pikëlluar tej mase. Ai përmendi shumë aktivitete që kjo shoqatë ka zhvilluar në popullarizimin e futbollit dhe iniciativën për vënien e emrit të tij stadiumit të futbollit në Gjakovë. Ai me këtë rast kujtojë një pjesë nga libri i Petro Markos ku paraqitet si protagonist Naim Kryeziu. Shkrimtari shkruan:

-Romë. Një ditë (  Qershor -1944) shokët e Misionit Jugosllav më thanë se skuadra partizane jugosllave e futbollit do të luante me skuadrën e futbollit të Armatës së Mesdheut , dhe kërkuan që dhe Naim Kryeziu të merrte pjesë në këtë lojë ,pasi Naimi ishte një futbollist i shquar I Romes. I thashë Naimit, dhe ai, si Kosovar ,si Gjakovar më tha : ‘ Unë marrë pjesë në lojë me një kusht ; që skuadra partizane jugosllave të quhet skuadra partizane Shqiptaro-Jugosllave ,se unë vlej sa gjithë ata lojtarë të “partizanit” Jugosllav .Këtë kusht nuk e pranuan Jugosllavet,prandaj Naimi nuk luajti.

Kjo pjesë është marrë nga libri i Petro Markos –shkrimtar dhe revolucionar.“ Intervistë me vetveten” f.417, botuar në Tiranë viti 2000
Në emër të familjes Kryeziu falënderoi Burim Kryeziu

Edhe pse ai ka jetuar dhe punuar në Itali gjithnjë ka qenë i lidhur me familjen e tij dhe Gjakovën. Unë kamë vazhduar kontaktin me xhaxhain qysh nga babi im (si fëmijë) kur çdo  të 5 ditë vinte nga një letër dhe anasjelltas. Momentet më të vështira për te kanë qenë gjatë luftës deri sa nuk dëgjoj për neve. Ka treguar interesim të jashtëzakonshëm për çdo kënd që e ka njohur si dhe për vendin ku e ka kalua fëmijërinë. Ka qenë shumë i brengosur për Kosovën dhe sportin Kosovarë

Vitin e kaluar isha në vizitë te Xhaxhi në Romë me Nektarin ,djalin tim. Edhe pse kishte mjaftë moshë ka qenë shumë vital dhe i disiplinuar, i butë ,i sinqertë dhe thellësisht i lidhur me çdo sport. Në moshën 60 vjeçare kërcente nga trampoline në pishinë e të gjithë për rreth i jepeshin komplimente. E gjithë lagjja e njihte , e përshëndetshin me ngrohtësi e dashuri. I kishte bërë të gjithë për veti.  Gjithnjë është prezantuar shqiptar dhe është mburrur me prejardhjen e vetë.

Sportistët më të mirë të  Gjakovës për 2009

ARBËR CURRI SPORTISTI I VITIT

“Shqiponja” klubi më I mirë

Në  prag të ndërrimit të moteve janë  shpall më të mirët në  sport ndërsa I është bërë  një vlerësim angazhimit të  klubeve dhe sportistëve gjatë  këtëij viti si dhe u është  premtuar se në të ardhmen do të  përkrahen materialisht.

Arbër Curri, portieri I talentuar I klubit të  hendbollit “Vëllaznimi”  është sportisti I vitit 2009 ndërsa Klubi më I mirë sportiv është shpallë Klubi I hendbollit “Shqiponja”, anëtër I elitës së hendëbollit kosovar.

Arbër Curri, sportisti I vitit është shprehë falenderues për këtë mirënjohje që ia ka dedikuar anagzhimit të tijë, bashkëpunimit me bashkëlojtarët që, sipas tijë janë një brez I art që duhet përkrahur.

Arbër Curri me hendboll ka filluar të merret që nga mosha 14 vjecare. U paraqit në Shkollën e hendbollit “Bashkim Idrizi” ku nga trajenri Shani Brahushi mësoi hapat e parë të kësaj loje, ndërsa morri edhe sugjerimin që të bëhet portier dhe jo lojtarë, për cka Curri kishte dëshirë. Kjo shtytje e Brahushit bëri që Arbri të vazhdojë më tutje ushtrimet për portier dhe të kaloi në skuadrën e Vëllaznimit.

Curri me mbrojtjet bravuroze shpesh ka ndikuar tek bashkëlojtarët e vet që të  motivohen për lojra cilësore dhe rezultate pozitive.

“Është një shpërblim si një mirënjohje për punën time gjatë këtij viti” tha Vurri pasi morri cmimin “Sportisti I Vitit 2009. Kjo do ta motivojë akoma më tepër për anagzhime të reja.

“Me Vëlaznimin” dhe publikun gjakovarë jam I lidhur me zemër, prandaj dëshirojë që gjithnjë të jem praën skuadrës që aktualisht përbëhet nga një brez I arti lojtarëve të rinjë dhe të talenrtuar që do t ia kishte lakmi cdo skuadër tjetër.” thotë Arbri për të cilin vazhdimisht vijnë ftesa nga klubet e njohura kosovare

Për klubin e hendbollit për femra “Shqiponja” u tha se Brenda këtij viti(2009) shënoi suksese të mira sin ë elitën e hendbolit kosovar ashtu edhe në organizimin e turnout ndërkombëtarë.

“Në rrethana të vështirësuara ekonomike e kemi mbajtur dhe do ta mbajmë ekipin “Shqiponja” me synimin për kreun e tabeles dhe pjesëmarrjen në garat ndërkombëtare” tha Skender Alija, drejtues I këtij ekipi. Ai ka shprehë falenderim për ndarjen e kësaj mirënjohje, sepse sipas tij, kjo do ti moivojë vashat e “Shqiponjës” që të anagzhohen shumë më tepër në vitin e ri 2010.

Manifestimin e hapi Anton Shala, drejtor i drejtorisë së arsimit dhe kulturës i cili vitin 2009 e karakterzioi si një vit i sukseseve për sportistët gjakovarë, ndërsa theksoi se për këtë periudhë, për veprimtarit sportive janë ndarë mbi 50 mijë euro dhe këtë kryesisht për klubin e futbollit “Vëllaznimi”.

Sportistët tjerë që kanë hyrë në dhjetëshen më  të mirë, janë: Futbollistët Atdhe Gashi “Vëllaznimi” dhe Nexhip Selimi “KF”Gjakova”, pastaj basketbolistja e Vëllaznimit Yllka Vula, boksieri “Gjakova 137”, Vehbi Lulaj, çiklisti “Gjakova 137” Alban Delija, hendbollistja e “Shqiponjës” Mirjeta Maksuti, tenistja “Sporek” Jeta Haxhishabani, bodibilderi “Vigani” Erind  Beça, dhe skitari I “Pashtriku”-t Egzon Xharavina që u cilësua si sportiest me perspektiv.

Gjyqtarët më të mirë janë shpall dyshja e referëve të hendbolit Ilir Bytyqi dhe Syart Kasapi. Punëtori sportive më I mirë Pal Syla nga Klubi Basketbolit “Vëllaznimi”. Pedagogu- Bekim Gaxherri, trajneri: Milot Vokshi nga klubi I Skitarisë.

Menaxheri më  I mirë sportive  u shpall Ahmet morina nga KF “Vëllaznimi”. U shpërblyen edhe veteranët e sportit: Abdurahman Koshi si themelues I klubit të Bjeshkatarëve Pashtriku në Gjakovë, pastaj Selim Morina nga hendbolli, dhe Agim Dyla sportist shumëvjecar dhe punëtorë I dalluar  sektorit të sportit. Pedagogët veteran që u shpërblyen janë: Tefik Jakupi, Flamur Vala, Gëzim Lila dhe Jashar Dula.

U nderua me mirënjohje edhe sportisti me aftësi të kufizuar, shahisti Shaip Kastrati si dhe klubi I futbolistëve të rinj “Gjakova” që morrën pjesë në garat ndërkombëtare në Suedi si dhe  shkolla e futbollit “Faton Domi” që mori pjesë në turneun e Kroacisë.

Me mirënjohje u nderua edhe Diana Kozniku, kërcyesja kampione e Kroacisë nga trampolina  në ujë.

Kryetari komunës Pal Lekaj i ka përgëzuar sportistët e dalluar dhe u ka premtuar se në vitin e ri,  brenda mundësive buxhetore do të përkrahë më tepër sportistët e të gjitha klubeve.

Në këtë  ngjarje sportive ishte I pranishëm edhe ish futbollisti I njohur nga Gjakova Ardian Kozniku,  I cili me pjesëmarjen në Kampionatin Botëror të Futbollit në Francë, më 1998, me kombëtaren e Kroacisë,  është ndër futbollistët më të suksesshëm gjakovarë. Ardian Kozniku tash e sa vjet  jeton e punon në Zagreb.

Vellaznimi po bënë përpjekje që sa më shpejtë ta kalojë situatën e rëndë të krijuar pas humbjes së tri pikëve me Ferizajn në teren të vet. Kryetrajneri Blerim Mula ka dhënë dorëheqje me qëllim të tejkalimit të situatës së rëndë në rezultate Pas  rezultateve të dobëta, klubi gjakovar ka bërë ndryshime. Ismet Munishi është rikthyer në klub si zyrtar, por nuk përjashtohet mundësia që edhe të luajë. Kuqezinjtë janë përforcuar me Dardan Rugovën, Luigj Buqajn e Yll Prekopucën.

Mesohet se Ismet Munishi, do ta kryejë rolin e zyrtarit, por nuk përjashtohet mundësia që ai të aktivizohet edhe si futbollist. Këtë e ka konfirmuar menaxheri i klubit gjakovar, Ahmet Morina. “Ismeti do të jetë pjesë e shtabit teknik, do të jetë bashkëpunëtor imi, por nuk përjashtohet mundësia që ai edhe të luajë”,

u shpreh Morina. Ai tregoi se Vëllaznimi ka rikthyer në radhët e veta edhe sulmuesin Dardan Rugova, i cili ishte transferuar tek Teuta e Durrësit dhe Luigj Buqajn, i cili së fundmi luajti në Austri. Listës së transferimeve të Vëllaznimit do t’i bashkohet edhe futbollisti tjetër nga Teuta e Durrësit, Yll Prekopuca.

Intervistoi: Zeki Vehapi

Ylli i futbollit shqiptar, Lorik Cana edhe këtë verë,  për disa ditë pushimi ka qëndruar në Kosovë mes miqve, të afërmëve dhe adhuruesve të futbollit kosovarë. Edhe pse në periudhën më të ndjeshme,  të vendosjes për klubin e ri të viteve të ardhshme, Loriku  ndjehej i qetë,  i gëzuar dhe gjithë entusiazëm shprehej për lumturinë që po përjetonte. Qëndrimin në Gjakovë ai këtë radhë e bëri më dinamik, pasi pos vizitave e takimeve me famniljarët,  të afërmit, shokët dhe fansat e veta, zhvilloi një orë trajningu dhe zhvilloi një ndeshje futbolli në fanelen e “Vëllaznimit” ku i priu skuadrës së veteranëve të skuadrës gjakovare.

Si je duke e ndjerë veten në Gjakovë?
Lorik Cana: Unë gjendem si çdo vjet  ne këtë periudhë me familjen time në Kosovë. Jam për një kohë të shkurtë si gjithnjë dhe për një kohë të shkurtë duhem, ose së paku mundohem që ti takoj të gjithë anëtaret e familjes,  miqtë,  njerëzit e mi,  kështu që e ndjej vetën shumë mirë dhe jam shumë  I lumtur. Këtu i  kaloj  momentet e bukura që mua më ndihmojnë  gjatë gjithë vitit.

Brenda një viti shumë të reja nga Loriku. Cilat mund ti përfshini shkurt?
Lorik Cana: Një herë,  pa tjetër që në aspektin profesional ka pasur shumë  gjëra të mira me klubin tim. Me “Olimpique  Marsellie”  kemi marr pjesë në gara ku  kemi pas shumë suksese në kampionatin Francez. Fatkeqësisht nuk arritëm të bëhemi kampion për pak edhe pse,  për mendimin tim,  e kishim ekipin më të mirë. Pastaj kemi marrë pjesë gjatë kësaj në kompeticionin,  ndoshta më të rëndësishëm të nivelit botërorë, në  Ligën e Kampionëve. Në përgjithësi ka shkuar shumë- shumë mirë. Gjithashtu jam krenar edhe për faktin se në klub  kanë pasur  besim në mua, duke më nderuar si kapiten I skuadrës,  dhe ajo ka qenë një arritje jo vetëm sportive personale por edhe gjithë familjes. Në këtë kontekst edhe  në aspektin privat mendoj se me kohë njeriu edhe “pjeket”,  edhe ka përvojë më të madhe në çdo aspekt.

Pra plot zhvillime,  plot suksese në fushën e futbollit dhe ne fushën tjetër të Lorikut. Marseja është ekipi yt ku tash e sa vite. Kemi informacione se gjithë Marseja , Franca,  në përgjithësi kanë një respekt shumë të madh ndaj teje,  të duanë shumë. Çfarë mundë të na thuash,  si jeton e vepron Loriku në Marsej,  a është e vërtetë se ti ke  përjetuar çaste të paharruara  në Marsej ?
Lorik Cana: Po,  kjo histori ka filluar  para katër vitesh,  dhe prej fillimit ka qenë një histori,  si mund ta quajmë,  histori dashurie në mes meje dhe atij qyteti.  Patjetër që si klub është më I madh në Francë. Është klubi me më shumë tituj dhe I vetmi që ka fituar Ligën e kampionëve  dhe Kupën e Evropës që ka qenë në atë kohë. Është një  vend ku vet mentaliteti I përngjan pak mentalitetit tonë,  ku njerëzit janë shumë të flakët,  bëjnë shumë tifo rreth sportit. Kanë njëfarë identiteti,  një far krenarie,  që janë pjesë e këtij qyteti apo qe janë adhurues të këtij  klubi. Duhet me dit që ne,  përshembull,  në çdo vend ku lëvizim,   ku udhëtojmë,  ka njerëz që na presin në aeroport, jashtë tij, që rrinë gjatë gjithë ditës para hotelit,  që lëvizin gjatë gjithë  kohës me neve. Për disa njerëz klubi jonë është  pjesë e madhe e jetës . Unë e njoh një mik Francës, i cili është  i ndarë me fëmijët dhe e vetmja kënaqësi personale përveç fëmijëve  është klubi. Kështu që është një klub që  nuk ka të tillë,  ndoshta në Evropë dhe kemi arrit rezultate. Patjetër që jam pak I zhgënjyer,  sepse desha që para se të largohem të behëm kampion.

Ku ishte ai momenti vendimtar që Marsea nuk u bë kampion?
Lorik Cana:  Nuk mund të them një ndeshje, sepse janë realizuar disa rezultate interesante.  Ka shtatë vite që Lioni është kampion dhe këtë vit ne kemi pas  faktikisht ekipin më të mirë,   por Bordoa që u shpall kampion fitoj 11 ndeshje radhazi. Rekordi ka qenë 9 dhe këta I bën 11-të,  gjatë gjithë historisë së Kampionatit francez. Pastaj eppilogun e ndeshjeve  shumë herë e kanë vendos pesë minutat e fundit. Kanë pas edhe më shumë fat  se sa ne. Por,  kështu është futbolli dhe me gjithë atë,  ne qëllimin me qen në tre vendet  e para që mundësojnë  kualifikimet  për Champions lig,   e kemi arrit duke u radhitur nënkampion. Kështu që unë prej sa kohësh jam aty,  sezonet kanë qenë plotësisht   pozitive dhe kemi arrit gjithmonë qëllimin që të kualifikohemi për Champions lig .

I kthehemi pak lojës sate që e bën në kombëtare. Ti padyshim se je një nga shtyllat   e kombëtares së Shqipërisë,  e cila fatkeqësisht nuk po arrin atë që dëshirojmë të arrijë. Si  e kishe  vlerësua këtë pjesëmarrje në garat e deritashme botërorin që do të mbahet  në Afrikën e Jugut?
Lorik Cana: Dëshira ime nuk është vetëm të flasë për këto ndeshjet e fundit ose për këto që do të vijnë. Me rëndësi është për njerëzit, mbështetësit,  për adhuruesit,  për fansat,  është që ta dinë ku dhe si gjendet situata dhe po ashtu ku gjendet aktualisht ekipi kombëtarë. Patjetër që ky edicion dhe për momentin nga pikëpamja me rezultate nuk është I dështuar,  por nuk është  edhe ashtu siç kemi dëshirë, pasi që ambiciet kanë qenë më të mëdha. Sidomos  nga pikëpamja e pikave dhe ndeshjeve që kemi zhvilluar. Ekipi jonë është në një fazë tranzicioni prej dy vitesh,  sepse kemi kaluar në një brez, në  një gjeneratë,  ku kanë qenë shumë lojtarë të mëdhenj  lojtarë po flas për aspektin kombëtarë , Altin Rrakli , Igli Tare , Besnik Hasi… Lojtarë të tillë si Altin Lala e që është ende pjesë e ekipit kombëtar,  edhe është kah fundi pastaj Foto Strakosha e lojtarë të tillë,  që do të thotë se e kanë lënë  ekipin kombëtare dhe aty u bë një zbrazëti. Kjo paraqet një mangësi sepse për momentin nuk I kemi ende lojtarët e kalibrit të tyre dhe  që nuk e  kanë arritur atë nivel ose që kanë atë përvojë.  Po  kjo është një fazë e re që duhet parë si fazë  afatgjate, katër vjeçare apo gjashtë vjeçare. Nuk I kemi ne mundësitë për ta parë suksesin e Kombëtares me një  afat të shkurtër kohor. Pastaj kemi pas ndërrim  trajneri. Aktualisht është trajneri I ri që ka ardh,  Josip Kuzhe,  trajneri kroat,  që përshtypjet e para janë shumë pozitive. Kjo do të thotë se ka ardh me një dëshirë të madhe që të punoj. Mendoj se kemi me  arrit rezultate më të mira,  për këtë jam I bindur dhe jam I sigurt,  por në çfarë afati,  unë atë nuk mundë ta them .

Lorik unë kam përshtypjen që juve lojtarëve që luani jashtë Shqipërisë ju bie shumë pak të punoni bashkë para ndonjë ndeshje. Cilat janë vlerësimet e tua?
Lorik Cana: Ky është realiteti I çdo ekipit kombëtarë,  jo vetëm yni,  sepse datat e zhvillimit të ndeshjeve në kuadër të FIFA-s apo UEFA-s janë të caktuara më parë dhe koha për  punë të përbashkët,   për me pas një farë kohe të punës së përbashkët,  nuk është e mjaftueshme. Por, ky  është realitieti I gjithëve,  jo veç i  ekipit tonë kombëtar. Neve si ekip kombëtar  na  nevojiten patjetër  standardet,  kushtet edhe niveli I lojtarëve që  janë në garat ndërkombëtare. Kemi lojtarë me përvojë të moshës  prej 22 deri 26 vjeçar. Kemi 70 % të lojtarëve në kombëtare qe janë në këtë moshë,  kështu që kemi shumë perspektivë për të ardhmen. Duhet të bëjmë edhe më shumë. Duhet të funksionojë me  punë një zyre,  për mendimin tim që I mbledh  talentet jashtë. Vetëm kosovarë sa ka në Gjermani, Zvicër, Belgjikë…Ka  shumë e shumë Lorik Cana tjerë që janë edhe më të mirë me kualitet,  kështu që nuk ka arsye pse mos me i gjet dhe mos me I mbështetë. Kjo është  në interes të ekipit kombëtarë,  por edhe për ata vet pasi që një ditë, për sot për nesër ata mund të jenë pjesë e ekipit kombëtarë.

Lorik  ndeshjen me Portugalinë ishte një ndeshje shumë e mirë,  shumë e këndshme u mirëprit loja  e gjithë juve,  megjithatë,  në çastet e fundit nuk arritët. Si e vlerëson këtë ndeshje me Portugalinë,  nëse  ne kemi arritur në Portugali të marrim një pikë,  si nuk arritëm këtu në “Qemajl Stafa”,  krizë apo çka?
Lorik Cana: Kjo ndeshja ne Portugali ishte historike, sepse ka bërë zhurmë të madhe anë e mbanë botës së futbollit. Lirisht ne anë e mban botës mund të them sepse është komentuar në vendet si Japonia apo vende tjera. Ajo ka qenë si ndeshje karakteristike . Në Portugali nëqoftëse I luajmë 10-të,  nëntë  kishin për tu humbur,  kurse ndeshja në Tiranë, po t’i luajshim 10 një e kishim humb! Ky është dallimi shumë I madh, por në Portugali e kishim një portier të madh që quhej Arian Beqaj,  që e përshëndes shumë sepse është I lënduar dhe u lëndua rastësisht,  gjatë stërvitjeve të kombëtares. Ai,  në atë ditë ka bërë mrekullia. Skuadra  ka qenë në maksimumin e sajë, por prapë me një lojtarë më pakë,  pra me 10 lojtarë kemi arrit një rezultat historik. Kurse në Tiranë nuk e meritonim të humbshim. Ndodhi në minutën e fundit,  kur një gabim,  që mundë të ndodhë, sepse i ka ndodhë  shumë portierëve,  që janë më të mëdhenj,  por faktikisht Islit(Hidi) i ndodhi ajo që ndikoj shumë në rezultat. Me rëndësi është se  treguam kualitetet tona. Treguam që kemi zemër, që kemi mbështetje nga të gjithë,  kështu që është një gjë pozitive për të ardhmen.

Mirë,   prapë mbesim te kombëtarja. Sipas mendimit tënd kur dhe në çfarë faze mundë të presim një ecje më përpara,  dhe më në fund  të hyjë Shqipëria në Evropian ose në Botërorë ?
Lorik  Cana: Nuk e di. Unë edhe një afat mundemi të arrijmë rezultate më të mira por në  një afat katër deri në gjashtë vjet. Synimi I jonë është Kampionati botërorë 2014 dhe kampionati evropianë 2016. Sa di unë  edhe kanë  për tu bërë edhe më shumë ekipe në kampionat evropianë mbas dy edicioneve dhe ka me pas mundësi më të mëdha. Por ne duhemi të vazhdojmë me këtë punë me lojtarë të rinj dhe jam I bindur që në të ardhmen kemi me arrit rezultate më të mira. Ka me pas edhe më shumë kosovarë në ekipin kombëtarë. Shpresojë se jashtë vendit ka shumë,  sidomos në diasporë ka shumë kosovarë që munden me u bashkëngjitë në kombëtare.

Çka mendon për përfaqësuesen  e Kosovës në futboll?
Lorik Cana:  Për aspektin e përfaqësueses së Kosovës ajo është diçka ndryshe,  sepse ajo nuk varet nga ne. Unë gjithmonë jam shprehur haptas se  unë nuk kam dëshirë që ti kemi dy kombëtare. Unë jam i pajtimit që ekipi kombëtarë I Shqipërisë është ekipi I gjithë kombit shqiptarë dhe nuk kam dëshirë,  për vete të luaj për një kombëtare tjetër  Por nëse vjen momenti që përfaqësuesja e Kosovës të garojë në garat ndërkombëtare dhe Kosova të përfaqësuesen e  vet,  në atë moment krijohet një situatë tjetër dhe duhet ta mendojë. Për momentin  nuk jemi deri aty . Besojë që ajo kohë nuk ka për të ardhur shumë  shpejtë, prandaj duhet ti shohim planet me ekipin kombëtarë të Shqipërisë,  që është ekipi jonë dhe i të gjithëve .

Do të thotë në momentin kur përfaqësueses së Kosovës I epet e drejta të hyjë në garat ndërkombëtare atëherë ju do të veshni fanelen e reprezentacionit të Kosovës?
Lorik Cana: Nuk është e sigurt ! Kjo për një arsye sepse në disa raste thuhet “ Më mirë një dhe e fortë se dy të dobëta”,  por nga momenti që janë dy shtete në atë moment duhet me vendosë por në asnjë moment nuk e kam menduar këtë,  sepse ka shumë gjëra tjera më përpara që duhet ti mendojë.

Çfarë mendoni pasi qe shqiptarët në botë janë shumë të mirë dhe kanë një cilësi të lartë,  pse nuk jemi ne rangun botërorë ?
Lorik Cana: Për të krahasuar me  rangun botërorë, ne duhet ta dimë se  jemi vend  i vogël. Por në anën tjetër  nuk jemi vend më I vogël se sa  Kroacia. Ky shtet ka rezultate në arenën ndërkombëtare,  sepse ka shkolla të futbollit me cilësi,  pastaj lojtarë që I ka që luajnë në ekipet më të mëdha evropiane apo të botës. Patjetër që ata janë në nivel shumë më të ndryshëm se ne,  por ne e kemi perspektivën. Besojë se  me zhvillimin e vendit, posaçërisht me zhvillimin  ekonomik edhe sporti do të marrë krahë. Krijohen  mundësi për të punuar  në mënyrë profesionale  dhe rinisë i ofrohen kushte të volitshme për ta shprehur talentin e vet.

Insistoni për shkolla të mirëfillta të futbollit shqiptarë ?
Lorik Cana: Jo vetëm shkollat, por  edhe në aspektin e infrastrukturës sportive, të fushave, pastaj  nga aspekti I instruktorëve,  nga aspekti material. Poashtu hapja e kufijve do të mundësojë zhvillime të reja edhe në fushën e sportit,  me një prezencë  të mirë të të rinjve jashtë vendit…

Kur e shifni përfaqësuesen e Kosovës në garat ndërkombëtare?
Lorik Cana:  Sporti është i lidhur me zhvillimet e përgjithëshme në Kosovë.  Kosova është një vend që sapo ka fituar pavarësinë dhe një  vend në tranzicion. Tash është në fazën e anëtarësimit në organizmat e rëndësihmë botëror. Ashtu si do të ec dinamika e anëtarësimit në sfreta tjera politike e shoqërore, ashtu do të shkojë edhe pranimi i sportit kosovarë, pra edhe i futbollit.

Mirë Lorik cili është ekipi yt I ri pasi që ke thënë se nga Marsej do të largohesh këtë edicion që e lamë?
Lorik Cana: Më shumë në Hamburg të Gjermanisë edhe pse kam oferta nga ekipet tjera por opcioni më I mirë mbetet te Hamburgu.

Ti kthehemi jetës private. Ke pas deklaru se ke dëshirë që e dashura jote të jetë nga Gjakova !
Lorik Cana: Hahaha… Po është shumë e vërtetë që ka qenë si dëshirë e mandej nga Gjakova kam kaluar në Kosovë, pastaj  nga Kosova kam kaluar në Shqipëri!!! Tash  me të tregu drejtë,  po rritet gjeografia e vendeve prej nga dua të  jetë e dashura ime, po rritet  harta… hahahaha. Por,  një gjë e sigurt është se do të rri në Evropë !!!

Pos që e gjithë Kosova dhe Shqipëria , sikurse gjitha trojet shqiptare krenohen me rezultatet tua, ju thonë se jeni ambasador i mirë i Gjakovës?
Lorik Cana:  Meqë prejardhja e familjes sime, qoftë e babit Cana, qoftë e mamit Vula janë nga Gjakova, atëherë s’ ka se si të mos jetë kështu, prandaj gjakovarët edhe me të drejtë më kanë shpallur si ambasador të qytetit.

Për të përfaqësuar Gjakovën në botë do të duhej ta dish mirë historikun e saj. Psh. na trego sa Lagje të Gjakovës I di?
Lorik Cana:  Hahaha…! Mahalla e Hadumit, e Qerimit,  Çarshia e vogël mandej ajo e Besnik Hasit- Mahalla e  Gecanave e tjera që nuk po më kujtohen për momentin. Por ta dini se unë di mjaft për Gjakovën për faktin se unë pak kam jetuar këtu. Vetëm gjatë pushimeve të verës kam arritë të ruaj ato kujtimet fëmijërore. Jam rritë tek dajtë,  në lagjen te spitali dhe tek stacioni i autobusëve. Mbajë mend shumë gjëra nga fëmijëria këtu në Gjakovë…

Keni deklaruar se e doni “Vëllaznimin”?
Lorik Cana:  Është e vërtetë se kam një dashuri të veçantë për Vëllaznimin. Edhepse kam pak kohë të lirë përmes televizionit i përcjellë rezultatet e skuadrës dhe kampionatit kosovarë të futbollit. Rezultatin e parë që kërkojë pas ndeshjeve kampionate është ai i Vëllaznimit.

Keni zhvilluar edhe një miqësore me fakelen e Vëllaznimit në stadiumin e qytetit në Gjakovë?
Lorik Cana:  Gëzohem që pata kohë dhe mundësi që një ndeshje ta zhvillojë me futbollistët e Vëllaznimit para adhuruesve të futbollit në Gjakovë. Të them të drejtën u ndjeva shumë mirë.

Cana i jep fanellën me numrin “1” Sarkozisë
Lorik Cana dhe Sarkozi u takuan pas një ftese që presidenti i Francës i kishte bërë drejtuesve dhe lojtarëve të Marsejës. Në takim kanë qenë edhe Kryeministri i Anglisë, Gordon Braun si edhe ministri i Jashtëm francez, Bernard Kushner. Në krahun tjetër, Marseja përfaqësohej nga presidenti Zhan-Klod Dasier, trajneri Didier Deshamp, kapiteni Lorik Cana, si edhe
lojtarët Mamadu Niang e Stiv Mandanda. Cana, që është edhe kapiteni i skuadrës marsejze, i ka dorëzuar në emër të gjithë klubit, fanellën me numrin “1” kreut të shtetit francez. Presidenti Sarkozi është kujdesur që atmosfera të ishte miqësore, ndërsa Cana ka qenë sërish një nga të preferuarit e tij.
“Ky është Lorik Cana, kapiteni i Olimpikut të Marsejës”, ka thënë ai, duke u drejtuar nga kryeministri Braun. E në fakt, bisedat kanë qenë më shumë për futbollin dhe batutat nuk kanë munguar. Megjithatë, ministri i Jashtëm i Francës, Bernard Kushner, ka përfituar edhe njëherë për të folur për çështjen e Kosovës, duke folur për disa minuta vetëm me Canën.
“U zgjat shumë në bisedën për Kosovën, Kushner ka qenë gjithnjë përkrahës I çështjes së saj”, raportojnë mediet nga ky takim .

Shkruan: Sali Vula

Klubi futbollistik “Vëllaznimi“deri në sezonin 1955/56 bënte gara në Ligën e Kosovës e pastaj dy sezonat tjera bëri gara në Ligën e përbashkët Maqedono-Kosovare ku Kosovën, përveç “Vëllaznimit“ e përfaqsonin edhe “Kosova“ e “Radniçki“ të Prishtinës, “Metohia“ e Prizrenit, “Borac“ i Ferizajit dhe “Buduqnost“ i Pejës.
Gjatë kësaj kohe, përveç disa futbollistëve të lartëpërmendur, kanë luajtur edhe : Aqif Binishi portier elegant, Qemajl Zajmi mbrojtës i pakompromis, Qemajl Dinarama mbrojtës, Aziz Lleshi, qendërmbrojtës me starte atraktive, Cajë Qurdina qendërmbrojtës vetëmohues, Mazllom Hasimja qendërmbrojtës intiligjent, Shenasi Rizvanolli qendërmbrojtës, Zenel Boshnjaku mesfushor, Fehmi Macula mesfushor, Murteza Nuredini-Kulloshi sulmues tipik me kërcime të larta dhe gjuajtje të forta me kokë, Mazllom Vala mesëfushor i cili e qetësonte lojën në momentet më të duhura, Haxhi Domi sulmues i majtë me shpejtësi të madhe në baratim me top, Minip Bejtullahu sulmues gjysmë i majtë me teknikë të lartë, Nafi Byci qendërmbrojtës, Skender Gjiha sulmues i majtë me gjuajtje të forta.

(Pjesa IV)

Garat kampionale në Ligën e Kosovës

1957-1962

Nga sezoni 1957-1958, KF Vëllaznimi, bashk me klubet tjera, bënë gara në Ligën e Kosovës. Morën pjesë 13 skuadra, prej të cilave, Buduqnost i Pejës, hoqi dorë nga garat pas sezonit vjeshtor. Vëllaznimi në një konkurencë të fortë, me një fond të futbollistëve mjaftë cilësor, arriti sukses të madh. U plasua në pozitën e tretë në tabelën përfundimtare të klasifikimit, pas Rudarit të Stari Tërgut, i cili u bë kampion (në rradhët e veta e kishte sulmuesin e majtë më të mirë në Kosovë të quajturin Pindoviq) dhe Prishtinës që zuri vendin e dytë.
Vëllaznimi arriti 13 fitore, 4 barazime dhe 5 humbje nga 23 takime. Si vendas të gjitha takimet i fitoi, përveç barazimit me Odbranën e Prizrenit dhe humbjen me Prishtinën. Në Gjakovë, arriti të mundë edhe kampionin, Rudarin, me rezulltat 4:2.
Në përbërjen e Vëllaznimit, gjatë këtij kampionati, u aktivizuan më së shumti këta futbollistë : Aqif Binishi e Aleksandër Petroviq në portë, Mahmut Dautaga, Mazllom Hasimja, Talat Efendia, Nafi Byci, Mazllom Vala, Qamil Haxhikadria, Fehmi Macula, Murteza Nuredini – Kulloshi, Minip Bejtullahu, Muhamet Domi dhe Hamdi Nuqi. Në më pak ndeshje u paraqitën edhe : Njazi Brovina, Avni Zhubi, Haxhi Domi, Enver Shasivari, Mehdi Vula, Fahredin Mati-Dushi, Kasim Polloshka dhe Haxhi Domi.
Formën sportive më të mirë, si edhe në dy sezonat e më përparme në Ligën Maqedono-Kosovare e tregoi golashenuesi cilësor Hamdi Nuqi, i cili në 17 takime arriti 15 gola. Efikas ishin edhe Fehmi Macula e Murteza Nuredini me nga 9 gola.
Rezulltatet : Odbrana e Prizrenit 0:0, 1:1, C.Zvezda e Gjilanit 6:0, 0:1, Llapi i Podujevës 3:2, 6:0, Metohia e Prizrenit 1:0, 3:1, Slloga e Lipjanit 3:0, 2:1, Prishtina 1:3, 0:2, Deva e Gjakovës 2:0, 4:3, Rudniku i Ajvalisë 7:0, 1:3, Kosova e Mitrovicës 7:2, 1:1, Borac i Ferizajit 5:0, 1:1, Rudari i Stari Tërgut 4:2, 1:3 dhe Buduqnosti i Pejës 1:0. Vijonë në gazetë……

Shqiptari nga Kosova,  Naim Kryeziu i lindur më 1 janar 1918 në Gjakovë,  ishte jo vetëm futbollisti i vetëm shqiptar në festën e jashtëzakonshme të 80-vjetorit të krijimit të skuadrës së Romës, por ai është së bashku edhe me Amadei me Fuskon, ndër tre lojtarët e vëtëm të kampion të verdhkuqve i edicionit 1941-1942 që janë ende gjallë. Kryeziu shënoi 6 gola në këtë kampionat Naim Kryeziu nisi karrierën e tij si futbollist te klubi shqiptar SK Tirana përpara transferimit të tij në sezonin 1939-1940 te Roma.
Gjakovari i natyralizuar si italian pas pushtimit të Shqipërisë nga Italia e Musolinit nisi studimet në Romë për të ndjekur studimët për t’u bërë profesor i edukimit fizik.
“Ika nga Kosova shumë i ri, pasi ishte e pushtuar nga jugosllavët. Emigrova në Tiranë, ku ndodhej vëllai im që ishte nëpunës dhe vazhdonte studimet. Atje fillova të luaj futboll: 15 vjeç luaja në Serinë A shqiptare dhe 16 në Kombëtaren. Shqipëria ishte ende në dominimin italian. Qeveria italiane dërgoi një mësues të edukimit fizik që merrej edhe me organizimin e ndeshjeve sportive lokale. Ai më pa duke luajtur dhe duke qenë një tifoz i Romës i dërgoi një sinjal klubit kryeqytetas”, – rrefën jetën e tij,
Naim Kryeziu gjatë një interviste të dhën gjashtë vjetë më parë, për sitin e ultrasve të Romës.
“Atëhere nuk e kisha pasaportën italiane dhe flisja vetëm disa fjalë italisht”. Ndeshja e parë e Kryeziut ishte ajo kundër Barit të Riza Lushtës, një tjetër emri të madh të futbollit shqiptar, ku Roma fitoi 4-2 (Kryeziu dha një asist në atë ndeshje). “Do të doja të luaja për Kombëtaren e Italisë asaj kohe, por u thirr vetëm Lushta”,- kujton ai. Gjatë sezonit të tij të dytë te Roma ai ishte rregullisht pjesë e formacionit të parë ku shënonte rregullisht. Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërrore, në sezonin 1947/1948 ai u transfderua të Napoli (ku ai luajti në Sërinë A dhe B), dhe më pas në sezonin 1953-1954 te ekipi i kategorisë së katërt, Torre del Greko, ku dhe ai la futbollin në moshën 35-vjeçare. Vijon ne revist…

Gjakova llogaritet si qytet I futbollit, por në javën  e parë të qershorit ajo I ka takuar basketbollit. Nga data 4 deri më 11 Qershor 2009 KB “Almonte” anëtare e Ligës së parë të femrave të Holandës vizitoi KB “Vllaznimi”e cila vizitë u mundësua nga veprimtari Zija Murakola, I cili një kohë të gjatë punoi në Holandë. Njëherit u zhvilluan katër  ndeshje miqësore kundër KB “Vllaznimi”, KB “Penza”, KB “Bashkimi” dhe një ndeshje KB “Vllaznimi (+mix) e lojtareve më të mira të Ligës.

Rezultatet në takimet e zhvilluara sportive këtë radhë nuk ishin në plan të parë. Basketbolli kosovarë po i bënë hapat e parë drejtë njohjes dhe pjesëmarrjes në arenën ndërkombëtare, prandaj çdo nismë që qon në këtë drejtim është e mirëseardhur. Bashkëvendësi ynë Zija Murakola, I cili një kohë të gjatë ka punuar dhe vepruar në Holandë, I bindur se sportit kosovarë I duhet pë
rkrahja, ka vendosur vite më parë që skuadrat holandeze ti nxisë për bashkëpunim me ekipet kosovare.
Në fillim ai përkrahu ekipet futbollistike të Gjakovës me rekuizita sportive, më pas vendosi të vejë kontakte me ekipin “ALMONTE Eindhoven”,  skuadrën e femrave, për të bashkëpunuar me basketbollistet kosovare.
Këtë edhe e arriti duke sjellë anëtarin e ligës së parë të basketbollit holandez për femra, në Kosovë.
“Ishte një projekt që e kisha në kokë me vite të tëra dhe që fatbardhësisht u realizua në saje të bashkëpunimit me z. Margaret Van Putten”, thotë Murakola për “Gjakovapress”. Ai kujton përgatitjet e mëdha që kishin filluar me kohë në mbështetje të drejtuesve të klubit “Vëllaznimi” dhe Drejtorisë për Kulturë dhe Arsim të Gjakovës.
Takimet e para kanë filluar me këmbimin e dhuratave mes dy klubeve, ndërsa fanella me flamujt e dy shteteve Holandës dhe Kosovës, u janë shpërndarë edhe adhuruesve të basketbollit që kishin përcjellë ndeshjen miqësore.
Pos lojërave të zhvilluara në Gjakovë dhe Pejë, basketbollistet holandeze të moshës nga 13 deri në 17 vjeçe, kanë pasur mundësi që të njihen më për sëafërmi me bashkëmoshataret e veta në Kosovë.